رنگ کفش های ورزشی با نور منعکس شده از مواد استفاده شده در ساخت آنها تعیین می شود. طرح‌های رنگی در طراحی کفش‌های ورزشی نه تنها منعکس‌کننده انتخاب‌های سبک و گرایش‌های کنونی است، بلکه جذابیت بصری و ارزش سرگرمی این ورزش را نیز تا حد زیادی افزایش می‌دهد، در حالی که ماهیت پر جنب و جوش، پویا و پر جنب و جوش خود فعالیت ورزشی را در بر می‌گیرد.
در مقایسه با کفش‌های مجلسی یا کفش‌های کف لاستیکی استاندارد، کفش‌های ورزشی دارای کاربرد گسترده‌تر و پیچیده‌تری از رنگ هستند و تجربه بصری غنی‌تری ارائه می‌دهند. این امر در زمینه های زیر مشهود است:
(1) کاربرد رنگ در رویه: استفاده از رنگ در رویه کفش ورزشی بسیار انعطاف پذیرتر، متنوع تر و چند وجهی تر از کفش های مجلسی است. انتخاب رنگ های تزئینی فراتر از رنگ های استاندارد است و شامل استفاده گسترده از رنگ های فلزی، پوشش های رنگین کمانی/لیزر و جلوه های زرق و برق می شود.
(2) استفاده از رنگ در زیره: در حالی که زیره‌های کفش مجلسی و کفش‌های لاستیکی استاندارد معمولاً تک رنگ یا دو رنگ هستند، زیره‌های کفش ورزشی اغلب سه تا پنج رنگ دارند. طیف گسترده ای از انتخاب ها وجود دارد که با روشنایی و اشباع بالا مشخص می شود. ترکیب رنگ بیش از حد محدود نیست. طرح ها ممکن است دارای یک رنگ ثابت یا ترکیبی از چندین رنگ باشند. نکته قابل توجه این است که کفش‌های ورزشی اغلب از رنگ‌های چشمگیر استفاده می‌کنند که به ندرت در کفش‌های مجلسی دیده می‌شود و حس سرزندگی و انرژی را به کفش آغشته می‌کنند.
(3) رنگ در بسته‌بندی و تبلیغات: کفش‌های ورزشی محصولاتی هستند که با ارتباط آنها با ورزش تعریف می‌شوند-یک فعالیت اصلی برای زندگی انسان{2}}و بنابراین دارای توانایی الهام بخشیدن و ایجاد انگیزه در افراد برای فعال شدن هستند. تولیدکنندگان تاکید زیادی بر استفاده از طرح‌های رنگی متنوع و انعطاف‌پذیر در بسته‌بندی و تبلیغات دارند تا ماهیت ورزشی و سبک معاصر محصول را برجسته کنند و در نتیجه میل مصرف‌کننده را تحریک کنند.
(4) ادغام با روند مد: یکی دیگر از جنبه های کلیدی رنگ آمیزی کفش ورزشی، همسویی نزدیک آن با روند مد است. این کفش ها به شدت تحت تاثیر تغییر پالت های رنگی در صنعت پوشاک هستند. طراحان و تولیدکنندگان باید از نزدیک روندهای نوظهور رنگ پارچه لباس را زیر نظر داشته باشند.